เกียวโต เมืองที่ใครมาก็หลงรัก

โอฮาโยโกไจมัส เสียงทักทายสดใสของเจ้าหน้าที่สนามบินคันไซ โอซาก้า ในตอนเช้ามืดต้นเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา โดยไฟล์ทจากสุวรรณภูมิเที่ยงคืนถึงสนามบินคันไซเช้ามืดวันถัดมา ผู้เขียนกลับญี่ปุ่นรอบนี้ ต้องใช้รถเข็นนั่งตลอดการเดินทาง เนื่องจากอาการข้อเท้าหักและผ่าตัดดามเหล็กไว้ ได้รับความช่วยเหลือแบบสุดซึ้งในน้ำใจ ทุกขั้นตอนผ่านเข้าออกเมือง ได้รับการดูแลอย่างดี จนเจ้าหน้าที่เข็นมาส่งทางออกชานชาลารอรถที่เตรียมมารับที่สนามบินคันไซตามกำหนดเวลา ที่นัดหมายกันไว้ ขึ้นรถเรียบร้อยแล้วออกเดินทางสู่ “เกียวโต เมืองที่ใครมาอยู่ก็หลงรัก” บ้านหลังที่สองของผู้เขียนเองจ้า จากสนามบินคันไซ โอซาก้า ใช้เวลาเดินทางประมาณ 45 นาทีสู่จุดหมายปลายทางคือเกียวโต ถิ่นพำนักของผู้เขียน จากความวุ่นวายของสนามบินคันไซโอซาก้า มาถึงที่พัก…

พลังแห่งความเชื่อ สายมูเตลู

ห่างหายไปนานมาก เนื่องจากผู้เขียนมีภารกิจล้นหลาม ถูกจิกกัดตามงานทั้งงานเขียน งานประจำ งานอื่นๆ ยิบย่อยยุ่งเหยิงเป็นหนวดตาแป๊ะ ทั้งยังต้องเตรียมการเดินทางกลับไปถิ่นพำนักที่อยู่ต่างประเทศ วุ่นจนสติหลุด แต่ก็ยังมีเหตุให้จิตตก และท้อแท้หมดกำลังใจ ไม่อยากทำอะไรเลย คิดวนเวียนไปมาทำไมเราต้องเจอสภาพแบบนี้ เจอเรื่องทุกข์ร้อนและมีอุปสรรค อยู่ร่ำไป พอได้สงบจิตนั่งนิ่งๆ ระหว่างพักรักษาตัว ก็ทบทวนเรื่องราวความเชื่อ พลังแห่งศรัทธา ไสยศาสตร์ เครื่องรางของขลัง ไปจนถึงเรื่องดวงชะตา ราศรี หรือ ที่เรียกกันโดยรวมว่า “สายมูเตลู”…

พาชิมขนมไทย”บ้านขนมปังขิง”

สายๆวันอาทิตย์ ผู้เขียนพามาดามจูลี่ เข้าเขตกรุงเทพฯชั้นในไปทำธุระแถวเจริญกรุงเยาวราช นั่งรถมาสักพัก มาดามก็เอ่ยดังๆว่า อยากกินขนมหวาน เอ่ยดังๆซ้ำๆ แบบแผ่นเสียงตกร่องไม่หยุดหย่อน ผู้เขียนเลยต้องเลี้ยวรถผ่านทางดิโอ สยาม ตั้งใจจะไปจอดรถที่ข้างวัดสุทัศฯ แล้วพาเดินไปชิมขนมไทยจิบชาร้อน ที่บ้าน “ขนมปังขิง” บ้านไม้เก่าแก่อายุ 106 ปี ซอยข้างโบสถ์พราหมณ์ เสาชิงช้า นั้นเอง “จะกินขนมหวานๆ กาแฟเย็นๆ พาเดินไปไหนเนี่ยตากแดด ร้อนก็ร้อน”เสียงคุณท่านบ่นตามเคย เดินหน้าง้ำหน้างอ…

แมว เพื่อนคลายเหงา สัตว์เลี้ยงที่ยากจะเข้าใจ

แมว คือ สัตว์เลี้ยงที่อยู่เป็นเพื่อนมนุษย์มายาวนานตั้งแต่อดีต แมวเป็นสัตว์ขี้อ้อน และ คลายเหงาให้มนุษย์ได้ แต่ก็เป็นสัตว์เลี้ยงที่ยากจะเข้าใจอย่างนัก ถึงจะเข้าใจยากอย่างไร อย่างน้อยก็แพ้มนุษย์ที่ยากแท้หยั่งถึงละว้า ทุกๆเช้า ผู้เขียนนั้นจะถูกปลุกโดยแมวจร ที่ไม่ทราบที่มาที่ไป ว่าเป็นแมวมาจากที่ไหน และใครเป็นเจ้าของ ครอบครัวผู้เขียน จึงตั้งชื่อให้ว่า “นินจา” อ้าวอยู่ไปอยู่มา ทำไมมีแมวตัวผู้มาวนเวียน เคล้าคลอ ประหนึ่งตามจีบสาวเลยหละ เลยสังเกตุดีๆ อ้าวแมวตัวเมียนี่นา งั้นเปลี่ยนเรียกว่า “นินนี่”…

รถคันน้อยปีนดอยเที่ยวแม่ฮ่องสอน

มาตามคำเรียกร้อง มาดามจูลี่พาเที่ยวรอบนี้ ไปเมืองสามหมอกแม่ฮ่องสอนกันจ้า แม่ฮ่องสอนนั้นเป็นจังหวัดทางภาคเหนือที่โดดเด่นทางด้านภูมิประเทศด้วยภูเขาสลับซับซ้อน สูงใหญ่กับที่ราบลุ่มริมแม่น้ำเป็นส่วนน้อย ทั้งยังมีความหลากหลายทางชาติพันธุ์เป็นจุดดึงดูดความสนใจให้นักเดินทางทั่วโลกเดินทางมาค้นหายังจังหวัดแห่งนี้ เส้นทางที่ทอดยาวสู่จุดหมายนั้นหาได้ตรงแบบทั่วไปไม่ แต่มีลักษณะโค้งชันขึ้นดอยลงดอยสลับโค้งแบบหักศอก หากไม่มีความชำนาญก็ยากที่จะถึงจุดหมายได้เช่นกัน ถึงขนาดที่ทางจังหวัดนั้นต้องมอบประกาศนียบัตรให้กับนักเดินทางหากเมื่อขับรถไปถึงจุดหมายปลายทางเลยทีเดียว จะเรียกว่าเมืองสามหมอก หรือเมืองพันโค้งก็คงไม่ผิดนักหรอก ตัวผู้เขียนนั้นเดินทางไปทำงานวิจัยในท้องที่อำเภอในจังหวัดแม่ฮ่องสอนบ่อยครั้ง ทั้งอำเภอปางมะผ้า ปาย ขุนยวม แม่สะเรียง ชินกับการนั่งรถในแม่ฮ่องสอนโดยคนอื่นขับ แบบกินยาแก้เมาและหลับไปเลยตื่นมาอีกที ก็ถึงจุดหมาย แต่ว่าคราวนี้โจทย์ใหญ่คือ คุณนายแม่ ร่ำร้องอยากไปแอ่วดอยแม่ฮ่องสอน บ่นตลอดว่า แม่มาอยู่เชียงใหม่เป็นปีๆ…

ผ้าฝ้ายทอมือ”บ้านดอนหลวง”คุณค่าที่คู่ควร

“แม่ไม่มีผ้าถุง ไม่มีผ้าพื้นเมืองงามๆใส่ไปวัดเลยเนี่ย” คำพูดของคุณนายแม่เอ่ยลอยๆๆ มาบ่อยครั้งหลังอาหารสามเวลา จนอาทิตย์ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ไปทำบุญวันพระใหญ่สิบสองเป็งของชาวล้านนาที่วัดใกล้บ้าน คำพูดดังกล่าว ก็ถูกยิบยกขึ้นมาอีก คราวนี้จริงจังมาก ถึงกับกระซิบข้างหูดังๆๆว่า “แม่อยากได้ฝ้าถุง ผ้าฝ้าย ผ้าทางเหนือ ที่ราคาไม่แพง พาแม่ไปหน่อย นี่คือคำสั่ง” ในใจผู้เขียนตกใจมากนะ อุทานในใจ อุ้ยต๊าย!!! แม่อยากซื้อผ้าถุง ผ้าพื้นเมืองใหม่ๆ สวยๆงามๆ ทั้งที่มีผ้าถุง ผ้าทอมือแบบอิสานเต็มบ้าน ไม่อยากจะเชื่อเลยนะเนี่ย…

ป่าสนวัดจันทร์ ความงดงามที่สัมผัสได้

โครงการหลวงวัดจันทร์ หรือ ที่คนส่วนใหญ่เรียกกันว่า ป่าสนวัดจันทร์ นั้น ตั้งอยู่ใน อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ เป็นโครงการที่เกิดขึ้นจากพระราชดำริ สู่การพัฒนาชีวิตราษฎรที่ยั่งยืน ท่ามกลางป่าเขาอันกว้างใหญ่ สู่ใจกลางธรรมชาติและสายหมอก ผู้เขียนบอกได้เลยว่าหากใครเคยไป เยือน ปางอุ๋ง แล้วชอบบรรยากาศแบบนั้น เราเชื่อมั่นเลยว่าผู้อ่านจะต้องหลงรักที่นี่อย่างแน่นอน “เราจะขึ้นไปสำรวจโครงการที่ อำเภอกัลยาณิวัฒนาและ ปางมะผ้า กันนะ มีเจ้าหน้าที่นำทางจาก พื้นราบตัวเมืองเชียงใหม่ จนถึงที่พัก ป่าสนวัดจันทร์ และคอยดูแลตลอดจนจบทริป” เสียง…

มาต๋ามหน้าบุญเต๊อะ วัดพระพุทธบาทสี่รอย

เช้ามืดของวันอาทิตย์ในเดือนฤดูฝน แทบทั้งคืนฝนตกหนัก สลับเบา ครอบครัวผู้เขียนนั้นตื่นเช้าเป็นปกติอยู่แล้ว นั่งจิบกาแฟยามเช้ามองหน้ากัน ใครคนหนึ่งในเอ่ยชวน ไปไหว้พระกันมั้ย? ไปวัดไหน? “ไปวัดพระพุทธบาทสี่รอยกันนะ อยู่แม่ริมนี่เอง ไม่ไกลจากบ้านเรา” มาดามจูลี่เอ่ยขึ้นเบาๆ อะ ตกลง ไปลุก ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามาสวดมนต์เช้าแล้วออกเดินทางกัน ไปหาอาหารเช้ากันข้างหน้า แต่แม่ผู้รอบคอบ ก็หยิบตะกร้าใส่กล้วยสามลูก มีน้ำเปล่าขวดเล็กๆ สำหรับตัวเอง สาเหตุที่เอาตะกร้าเพราะเผื่อเจอเห็ดถอบ ข้างทางจะได้ซื้อ นั่นเอง ฮ่า…

แม่ฟ้าหลวง เชียงราย ในความทรงจำ

มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง นั้น เป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ โดยตั้งอยู่ในจังหวัดเชียงราย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2541 ภายหลังการเรียกร้องของชาวจังหวัดเชียงรายที่ต้องการมีมหาวิทยาลัยในท้องถิ่น และเพื่อเป็นการระลึกถึงสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี จึงใช้พระราชสมัญญา “แม่ฟ้าหลวง” เป็นชื่อมหาวิทยาลัย เมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้วนั้น ผู้เขียน เคยไปใช้ชีวิตทำงานสอนหนังสือที่ มหาวิทยาลัยแห่งนี้ ในช่วงปี 2545 ถึง 2546 หลังเรียนจบปริญญาโท…

บ้านยาง ชุมชนแห่งความสุขตามศาสตร์พระราชา

เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผู้เขียนมีโอกาสไปทำงานที่ อำเภอฝาง เจอหมู่บ้านหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงงานหลวงอาหารสำเร็จรูปที่ 1 (ฝาง) ตามแนวพระราชดำริของในหลวง รัชกาลที่ 9 เพื่อแก้ไขปัญหาความเดือดร้อนและทุกข์ยากของราษฎรอย่างยั่งยืน หมู่บ้านนั้นก็คือ “บ้านยาง”… บ้านยาง เป็น หมู่บ้านชาวจีนยูนนานที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ 9 โดยส่งเสริมอาชีพภายใต้โครงการในพระราชดำริ เป็นหมู่บ้าน OTOP เพื่อการท่องเที่ยว แหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจ คือ น้ำตกบ้านยาง…