เกียวโต เมืองที่ใครมาก็หลงรัก

โอฮาโยโกไจมัส เสียงทักทายสดใสของเจ้าหน้าที่สนามบินคันไซ โอซาก้า ในตอนเช้ามืดต้นเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา โดยไฟล์ทจากสุวรรณภูมิเที่ยงคืนถึงสนามบินคันไซเช้ามืดวันถัดมา ผู้เขียนกลับญี่ปุ่นรอบนี้ ต้องใช้รถเข็นนั่งตลอดการเดินทาง เนื่องจากอาการข้อเท้าหักและผ่าตัดดามเหล็กไว้ ได้รับความช่วยเหลือแบบสุดซึ้งในน้ำใจ ทุกขั้นตอนผ่านเข้าออกเมือง ได้รับการดูแลอย่างดี จนเจ้าหน้าที่เข็นมาส่งทางออกชานชาลารอรถที่เตรียมมารับที่สนามบินคันไซตามกำหนดเวลา ที่นัดหมายกันไว้ ขึ้นรถเรียบร้อยแล้วออกเดินทางสู่ “เกียวโต เมืองที่ใครมาอยู่ก็หลงรัก” บ้านหลังที่สองของผู้เขียนเองจ้า จากสนามบินคันไซ โอซาก้า ใช้เวลาเดินทางประมาณ 45 นาทีสู่จุดหมายปลายทางคือเกียวโต ถิ่นพำนักของผู้เขียน จากความวุ่นวายของสนามบินคันไซโอซาก้า มาถึงที่พัก…

พลังแห่งความเชื่อ สายมูเตลู

ห่างหายไปนานมาก เนื่องจากผู้เขียนมีภารกิจล้นหลาม ถูกจิกกัดตามงานทั้งงานเขียน งานประจำ งานอื่นๆ ยิบย่อยยุ่งเหยิงเป็นหนวดตาแป๊ะ ทั้งยังต้องเตรียมการเดินทางกลับไปถิ่นพำนักที่อยู่ต่างประเทศ วุ่นจนสติหลุด แต่ก็ยังมีเหตุให้จิตตก และท้อแท้หมดกำลังใจ ไม่อยากทำอะไรเลย คิดวนเวียนไปมาทำไมเราต้องเจอสภาพแบบนี้ เจอเรื่องทุกข์ร้อนและมีอุปสรรค อยู่ร่ำไป พอได้สงบจิตนั่งนิ่งๆ ระหว่างพักรักษาตัว ก็ทบทวนเรื่องราวความเชื่อ พลังแห่งศรัทธา ไสยศาสตร์ เครื่องรางของขลัง ไปจนถึงเรื่องดวงชะตา ราศรี หรือ ที่เรียกกันโดยรวมว่า “สายมูเตลู”…