หลังจากหมดเวลาเที่ยวและบินตามกันมาที่กรุงเทพฯ เค้ากลับบ้าน เรามารอไฟล์กลับไปทำงานที่สิงคโปร์ตอนดึก เหมือนคุยกันได้ถูกคอ เค้าเสนอขอเลี้ยงอาหารเย็นเราอีกมื้อก่อนจากกัน ทำให้เรายิ่งมั่นใจว่า เราน่าจะสำเร็จ แต่ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ เค้าเก็บอาการได้นิ่งมาก ระหว่างนั่งกินข้าวเย็นกันอยู่นั้น…. ร้านอาหารเล่นเพลงหนึ่งขึ้นมา ” Begin Again”

เพลงนี้…ยังอยู่ในความทรงจำเสมอ ได้ยินเมื่อไหร่….มันคือคำตอบ ว่า Begin Again…แน่นอน… แยกจากกันคืนนั้น…..เรายิ้มหัวใจพองโต นั่งยิ้มตลอดเส้นทาง กรุงเทพฯ สิงคโปร์ ….แต่แล้ว สายอีกวันหนึ่ง เราได้รับโทรศัพท์ทางไลน์ว่าแม่เค้าป่วยและเดินไม่ได้ เสียงร้องไห้ และความไว้ใจที่มอบให้ ทำให้เราบินกลับมา….ได้มีโอกาสดูแลกันในช่วงระยะสั้นๆๆ และมั่นใจว่า เรา ได้ไปต่อ…..

บทส่งท้าย …. ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอน….คนปกติ ที่คิดว่าแข็งแรง ไม่มีโรคภัย อยู่ๆก็ป่วย แบบนอนขยับตัวไม่ได้ และต้องมาหัดเดินใหม่…ทุกคนรอบตัวงงกับเหตุการณ์นี้มาก ฉะนั้นเราต้องตั้งในความไม่ประมาท ดำรงชีพแบบมีสติทุกขณะจิต ชีวิตตอนนี้เข้าหาธรรมมะมากขึ้น แม้จะชอบน้ำเก๊กฮวย และน้ำองุ่นอยู่ก็ตาม อิอิ

Leave a Reply