จะเอายังไงดี กับชีวิตที่เป็นอยู่ โควิท ก็มา เคอร์ฟิวก็บังคับใช้ ….ในเมื่อข้าวก็ต้องซื้อ เงินก็ต้องหา บ้านก็ต้องผ่อน รถก็ต้องผ่อน…ทุกอย่างอยู่ที่ตัวเรา จะเดินต่อไปยังไง…..บางอย่างแบกไว้มันหนัก สละทิ้งแล้วเลือกชีวิตให้อยู่รอด อาจจะเป็นทางออกที่เหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบันก็ได้ ….

วันนี้ถ้าเราไม่ลุกขึ้นมารับผิดชอบชีวิตตัวเอง เราไม่มีทางที่จะก้าวเดินต่อได้ ถ้ามัวแต่ท้อแท้ หมดหวัง ลองหันมองรอบตัวเราทำอะไรได้ บ้าง ไม่รู้ก็เป็นจังหวะอันดี ที่ทำให้ได้เราศึกษาและได้ลองทำดู พอเหตุการณ์ปกติ เราอาจจะได้ อาชีพใหม่ที่ไม่ต้องง้อ งานเดิมๆๆ ก็ได้

วันนี้ดูข่าวทางทีวี และตามอ่านจากสื่อโซเซียล หลายประเทศประกาศภาวะฉุกเฉิน…ภาวะขาดแคลนอาหาร ต้องมีแน่นอน สิ่งหนึ่งที่อยากจะให้เราเริ่มคิด แล้วเริ่มวางแผนกันดู มองรอบตัวสามารถต่อยอดอะไรได้บ้าง คิดแล้วทำเลย….อะไรที่สร้างอาหารประทังชีวิตรอด ลองลุกขึ้นมาทำดู…ผู้เขียนปลูกผักไว้ในแปลงเล็กๆๆ ข้างบ้าน ประมาณ 1 อาทิตย์ที่ผ่านมา ต้นโตขึ้นมานิดหนึ่ง เราปลูกผักกินเองได้ เราสามารถทำได้เลย ถ้ามีพื้นที่ในบ้าน ลองปลูกดู ….เพาะถั่วเขียว เอาไว้ผัด ทำเต้าหู้จากถั่ว ได้ดื่ม และเอาทำอาหารด้วย เจ๋งไปอีกแบบ ทำให้ท้องตัวเองอิ่ม สมองจะคิดออกเองว่า เราจะไปทางไหน ขอแค่ทุกคนมีสติ…..

หากใครมีโอกาสได้อยู่ต่างจังหวัดมีเวลาระหว่างหยุดพักหยุดเชื้อ ลองจับจอบขุดดิน ปลูกสิ่งที่กินได้จะดีที่สุด…. วันข้างหน้า เงินตราที่ใช้แลกเปลี่ยนอาหารอาจจะไม่มีความหมายแล้วก็ได้ นะ น้อมนำพระราชดำรัสในหลวงรัชกาลที่ 9 พระองค์ตรัสไว้ว่า “เงินทองของมายา ข้าวปลาคือของจริง” ล้วนเป็นข้อเท็จจริงที่เรากำลังสัมผัสได้….

บทส่งท้าย โควิท ไม่รู้จะอยู่นานถึงเมื่อไหร่ เราถึงต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัวเอง ลองพิจารณาด้วยสติ แล้วเราจะเห็นทางออก ทุกคนทุกประเทศอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน เราจะต้องรอดไปด้วยกัน ….ขอบคุณวิกฤติที่ทำให้เราเห็นโอกาส โอกาสที่จะไม่ประมาทในการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ขอบคุณจริงๆๆ

Leave a Reply