เมนูหลากหอย อิอิอิ
ขนมปังเวียตนามคนขายหิ้วมาเดินขาย …วันนั้นเห็นคนขายทำหล่นลงพื้นแล้วรีบเก็บมารวมใส่ถุง แต่ดีหน่อยหยิบอันใหม่ให้เรา ฮ่าๆ
ถ้าจดจำชื่อหอยที่มีในโลก คงจำได้ไม่หมด หอยนี่ก็จำชื่อไม่ได้ แต่อร่อยมากกกก

ไปโฮจิมินห์ก็หลายรอบ เรียกร้องจะไปกินหอย ร้านยองยองเหลา เจ้าถิ่นที่ดูแลก็อิดออด นุ้นนี่ มันร้อนไป คนเยอะ เราจะนั่งได้มั้ย เก้าอี้มันเล็ก จะติดพุงหรือเปล่า นั่งแล้วหงายหลัง นั่งแล้วลุกไม่ได้ สารพัดจะเอ่ยอ้าง ก่อนเหตุการณ์โควิทระบาด เรามีประชุมที่ฮานอย เห็นตารางเจ้าถิ่นอยู่โฮจิมินห์พอดี จองตั๋วจากฮานอยมาโฮจิมินห์เลยจ้า มาแบบงงๆๆ เจ้าตัวไม่อยู่โรงแรมนั่งรอล็อบบี้ก็ได้ เจอหน้ากรี๊ดเลย อีหมูบ้าาาาา ฮ่าๆๆ พาไปกินหอยเดี๋ยวนี้ หอย ยองยองเหลา เราเลี้ยงเอง เจ้าถิ่นหันมา บัตรเครดิตรไม่รับนะ มีเงินสดหรือเปล่า กินเยอะล้างจานไหวมั้ย???? โถ่ระดับนี้แล้ว สมัยเรียน อาชีพเดิม ล้างจาน ฮ่วยย ฮ่าๆๆ อะหลังจาก ขัดไม่ได้ไปยองยองเหลาก็ไป เดี๋ยวพาเดินไปนะ ห๊า เดินไปจาก โรงแรมนี่หนา …..เจ้าถิ่นตอบ ช่ายยยย ไม่ไกล ….อะเดินก็เดิน คิดในใจค่าแท็กซี่จะกี่มากน้อยหว่า…เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม เดินไปสักพัก เจ้าถิ่นหันมา….เดี๋ยวถามน้องก่อนขอที่อยู่ร้านแล้วไปแท็กซี่กัน …..อ้าวแล้วที่ตรูเดินมาเกือบกิโล คืออะไร …. พอได้ที่อยู่มา เรียกแท็กซี่นั่งมา หกหมื่น(VND) ไกลอยู่นิดหน่อยนะ ลงรถนึกว่าถึงแล้ว โอ้ววว ลัดเลาะซอยเล็กซอยน้อย ผ่านหลายซอยซอกหลืบ เจ้าถิ่นหันมา ห้ามเปลี่ยนใจ นะ …โถ่ระดับนี้….ไม่อาจเปลี่ยนใจเคยฟังพี่เจมส์ มั้ย แต่แอบคิดในใจ ร้านดังมันมาลึกลับแบบนี้เลยหราา พอไปถึง เฮ้ย….ร้านดังมาก คนเต็มร้าน นั่งหัวชนกัน…ตั้งหน้าตั้งตากินหอย เหลือบเห็นเก้าอี้ เชรี้ยแหละ มันจะแบะแล้วหงายหลังมั้ย เก้าอี้ตัวนิดเดียว เด็กเสิร์ฟ วิ่งมาถามเป็นภาษาเวียตนาม เจ้าถิ่นตอบไรไม่รู้ เด็กเสิร์ฟรีบหาที่นั่งให้แล้วเอาเก้าอี้มาซ้อนเพิ่ม พอนั่งลง เออ ติดพุงจริงๆๆ ก้มไม่สะดวก แต่ไม่อาจจะหยุดความต้องการได้ สั่งเมนูมาหอยเต็มโต๊ะ ถ่ายรูปทันบ้างไม่ทันบ้าง ต้องรีบวางมือถือเดี๋ยวกินไม่ทัน สั่งเบียร์ไซง่อนมาชิม โหสวรรค์ตรงหน้า ความสุขจริงๆๆ คือได้กินของอร่อย และดื่มเครื่องดื่มเย็นๆๆ ถูกใจ ค่ำนั้นค่าเสียหายหมดไปล้านกว่า(VND) …..ไม่ต้องล้างจาน มีตังค์จ่ายอยู่นะเออ อิอิ กินเสร็จเดินมาปากซอยเห็นตึก โรงแรมไม่ไกล มองหน้ากัน เดินกลับละกันนะ ….ขอบคุณเจ้าถิ่นที่พามา ขอบคุณภูมิปัญญาท้องถิ่นและวัฒนธรรมอาหารการกินของคนเวียตนามที่ทำให้เรารู้รสความสุขจากการกินอาหารมื้อนั้น

บทส่งท้าย พิกัดร้าน…ผู้เขียนไม่ทราบที่ตั้งร้าน กราบขออภัย ณ ที่นี้ค่ะ

Leave a Reply